Islamofobie

· fascisme
Authors
Pankaj Mishra


Lezers van het NRC opinieforum komen er al snel achter. De categorie deelnemers met een “niet weten, niet weten willen” syndroom zijn het luidruchtigst. Ze hangen een ééndimensionaal wereldbeeld aan, gerijpt in een min of meer maatschappelijk isolement, afgeschermd door het eigen milieu. De buitenwereld is voor hen of gevaarlijk of exotisch. Bedreigend vooral, vandaar die paranoïde trekjes? Internet geeft hen de gelegenheid naar buiten te treden. We zullen weet hebben van hun aanwezigheid, daar zorgen ze wel voor. Echter in dialoog treden, in discussie gaan, de bedoeling van een forum toch, ho maar. Hun bijdragen staan in het teken van propaganda voeren, het eigen gelijk halen.

Werkelijk kennis nemen van die buitenwereld, hoe ze in elkaar steekt, waarom andere mensen zijn zoals ze zijn, daar doen ze niet aan. Slechts simpel feitenmateriaal, cijfertjes en statistieken tellen, als ze in hun kraam te pas komen, tenminste. Of, wellicht nog erger, ze omarmen een of andere heilsleer, die van Malthus of Christus. Zichzelf ter discussie stellen zullen ze nooit doen, dat zou hun wereldbeeld wel eens in elkaar kunnen doen storten. Ze zijn tuk op leiders die dezelfde, hun denkbeelden uitdragen.


In wezen zijn ze asociaal. Zijn ze vandaar zo beperkt in hun denkwereld, in hun voorstellingsvermogen? Zeker is, er is een nadrukkelijke correlatie tussen een actieve sociale houding en intelligentie. Hoe hun asociale houding, hoe die karaktertrek bijna, verder te verklaren? Valt hun houding te herleiden tot hun kinderjaren, hoe ze opgegroeid zijn? Hebben ze ooit aan spel, samenspel gedaan, essentieel toch voor het socialiseringsproces? Zijn ze tekort gekomen in hun jeugd, zijn ze teveel aan banden gelegd, als kind meer beschouwd als object dan subject? Klaargestoomd voor een hoger doel en getraind op selecties?


Het grappigst van al, ook hier weer die cijfertjes, rapportcijfertjes, testen, toetsen, examens. Zo raken ze al vroeg overtuigd van het eigen gelijk tot uiting komend in een misplaatst gevoel van superioriteit. Zo denken ze vaak over een hoge intelligentie te beschikken. Dat IQ, weet u wel. Een eeuwige reproductie van de zelfbenoemde elite wordt aldus in stand gehouden.


Zo is de cirkel weer rond: ze zien hun eigen beperkingen niet, zelfkritiek ontberen ze en kritiek aanvaarden ze niet. Ze hebben een constante behoefte aan bijval, aan adoratie, vandaar hun populistische inslag. Verachting brengen ze op voor de werkelijke culturele en intellectuele elite.


Hoe breng je deze lieden op andere gedachten of op zijn minst aan het twijfelen? Ze zullen allereerst zelf actief moeten worden. Leren lezen bijvoorbeeld zonder bij voorbaat andere denkbeelden meteen te verwerpen met huisbakken kretologie, zoals “er zijn teveel mensen”, “de Islam is fascistisch” en meer van dat fraais. Of erger, door mensen die hun zienswijze niet delen monddood te maken. Hoe dan ook, als ze niet de bereidheid tonen zichzelf ter discussie te stellen, niet willen onderkennen hoe verachtelijk hun houding is, is het over en sluiten.

Zouden ze ertoe in staat zijn, ertoe bereid zijn om een ietwat socialere houding aan te nemen, om een civiele instelling over te nemen door het laten varen van hun verfoeilijke vooroordelen? Nogmaals een poging dan maar, wie weet draagt ze bij aan mogelijke omslag. De aanleiding is ditmaal het uitstapje van Wilders naar New York, die moskee en 9/11 dus. Graag uw aandacht voor het commentaar van een werkelijk vrije geest, Pankaj Mishra. Meer van zijn hand valt te lezen in de New York Review of Books.

Trek uw conclusies zou ik zeggen en begin niet bij voorbaat al te krijsen over die “Linkse Kerk”.
Hier een samenvatting in het Duits.

Pankaj Mishra
Intellektuelle Hexenjagd
Der Widerstand gegen die Moschee von Ground Zero ist kein Zeichen neuen Hasses. Er ist das Resultat kontinuierlicher Desinformation.

In einem Artikel der New York Times über den anti-islamischen Hass, der momentan in den Massendemonstrationen gegen die sogenannte Moschee von Ground Zero zu Tage tritt, stellte Frank Rich in der vergangenen Woche die berechtigte Frage: „Wie will man die Herzen und Köpfe der Muslime in Kandahar gewinnen, wenn man den Muslimen in New York jede nur erdenkliche Beschimpfung und Schmähung angedeihen lässt?“ Amerikaner, die dieser „merkwürdige kollektive Nervenzusammenbruch“(Maureen Dodd) erschüttert, zeigen mit dem Finger auf die üblichen Verdächtigen: Es seien die Rechten, deren „Angstmache und Desinformation“ von dem „giftigen Resonanzraum der modernen Medien verstärkt“ werde. Dabei wurde schon lange vor dem August des Jahres 2010 Gift gegen den Islam versprüht, und das nicht allein von Rechten.

Bestseller-Autoren und Berufs-Ex-Muslime wie Ayaan Hirsi Ali mögen zu den „neuen Helden“ des Kreuzzugs der Republikaner gegen die Muslime avanciert sein, wie Peter Beinart es formulierte, sie dienen der Bigotterie und oft genug der schieren Unwissenheit des Westens über den Islam aber schon lange als Alibi. An diesem Montag übte die Hirsi Ali Deutschlands – die türkischstämmige Autorin Necla Kelek – den Schulterschluss mit Thilo Sarrazin, als dieser seine Auffassung bekräftigte, die Muslime würden die mutmaßlich „arischen“ Deutschen durch höhere Geburtenziffern langfristig zu einer Minderheit machen und alle Juden hätten ein gemeinsames Gen.

Die meisten dieser Renegaten verdienen gut an ihrem Feldzug gegen den Islam und werden von einflussreichen Institutionen und Einzelpersonen in den USA und Europa unterstützt. Hirsi Ali, die gerne der Voltaire des Islam wäre, wird nicht nur von rechtsradikalen Verrückten wie Pamela Geller und Glenn Beck begeistert unterstützt, sondern auch von der Herausgeberin und Journalistin Tina Brown. Gewiss legt Hirsi Alis Lebensgeschichte ein eindringliches Zeugnis von den Erniedrigungen ab, die Frauen in patriarchalen Kulturen zu erleiden haben. Sie soll ruhig behaupten dürfen, Muslime würden darauf programmiert, Ungläubige zu töten und die Körper von Frauen zu verstümmeln, auch wenn dies viele beleidigen mag. Wenn sie aber erklärt, der zivilisierte Westen habe keine andere Wahl als den barbarischen Islam im clash of civilisations auszumerzen, nützen solche Aussagen lediglich ihren neokonservativen Arbeitgebern und deren ideologischen Brüdern in den Höhlen Afghanistans und Pakistans. Und ihre jüngsten Aufforderungen an Muslime, zum Christentum überzutreten, rücken sie eher in die Nähe eines Billy Graham als in die Voltaires.

Diejenigen, die heute Hirsi Alis Krieg gegen den totalitären Islam unermüdlich Beifall spenden, hatten wenig bis gar nichts zu dem Unwesen zu sagen, das islamistische Fanatiker in Pakistan und Afghanistan während des Dschihad gegen die Sowjetunion in den 1980ern trieben. Erst der schon lange heraufziehende Backlash, der mit dem elften September schließlich den Westen erreichte, brachte sie dazu, sich über „den Islam“ zu informieren – was für das Verständnis des Gegners in etwa so zweckdienlich gewesen sein dürfte wie wenn Afghanen, deren Dorf gerade von einer amerikanischen Drone zerstört wurde, sich hinsetzen, um Kants Aufsatz Was ist Aufklärung? zu studieren.

Viele dieser Islam-Beobachter haben sich für die abscheulichen Kriege stark gemacht, die bereits Hunderttausende von Muslimen getötet und unzähligen weiteren das Leben ruiniert haben. Dessen ungeachtet präsentieren sie sich nach wie vor als tapfere, einsame Kämpfer gegen die inneren Feinde der westlichen Zivilisation, die sie entweder in Muslimen erblicken, die sich hartnäckig weigern, sich die Weltsicht wahrer amerikanischer Patrioten zu eigen zu machen, oder in „politisch korrekten“ Linksliberalen, die vor lauter Angst die Wahrheit über den Islam nicht hören wollen, geschweige denn in der Lage sind, ihn auszusprechen. Nun haben Millionen wütender Amerikaner diese wenig erbauliche Debatte in Gang gebracht, in der das Verlangen zum Ausdruck kommt, eine religiöse Minderheit zum Sündenbock für das militärische und wirtschaftliche Scheitern Amerikas verantwortlich zu machen.

Die Stigmatisierung ethnischer und religiöser Bigotterie zählt zu den wenigen gesellschaftlichen Fortschritten der vergangenen 50 Jahre. Dieser Prozess ist allerdings nicht irreversibel und die Hexenjäger können auch heute noch gelegentliche Erfolge feiern. Es sind aber ihre intellektuellen Komplizen, die bei der Nachwelt die größte Verachtung auf sich ziehen werden.
(Übersetzung der gekürzten Fassung: Holger Hutt)

© der Freitag



U begrijpt, aan die stigmatisering, aan het aan de schandpaal nagelen van lieden die je believen te omschrijven als kankergezwel dat weggesneden moet worden, als rat, als islamitische anuskruiper, als stalker, als rotte appel, als katholiekenhater, als contactgestoorde psychopaat, als wat nog niet allemaal, lieden die het volslagen begrijpelijk vinden dat men “het” liet gebeuren in de tijd van de nazi-barbarij, die er niet voor schromen om over lijken te gaan, die al dit liederlijks kunnen en mogen spuien op een beschaafd internetforum, aan het publiek te schande maken van dergelijke immorele en paranoïde lieden, daar doe ik volgaarne aan mee. Die verworvenheid, daar ben ik me ook terdege van bewust, hebben we sinds de zestiger jaren bedongen en mogen we niet meer uit handen geven. Vergis u niet, voor een dergelijke houding hoef je geen held te zijn, zeker in ons land niet, maar een beetje fatsoen en ruggengraat is wel gewenst. Daar ontbreekt het maar al te vaak aan.




link: Panka Mishra
foto: “Hirsi Ali kritisiert den Islam” – Ian Waldie/Getty Images

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: