Laster, het discours van dwazen en kwaadwilligen

· fotografie, internet, justitie, reconstructie
Authors



Steeds jezelf moeten opladen om maar weer een stukje te wijden aan onverlaten op Twitter valt niet mee. Je begint ergens aan zonder te voorzien dat het tot een heus project uitgroeit. Je denkt in je argeloosheid te voorkomen dat smaad en leugens hun werk kunnen verrichten. Je toont hetgeen dwazen te berde brengen, want vergist u niet, uitspraken over je persoon blijven hangen en worden op het meest onverwachte moment weer opgepikt. Gretig gebruik hiervan maken personen uit de aanhang van Wilders. Ze willen geen politiek dispuut, ze willen slechts het gelijk van Wilders. Die wetenschap had ik al opgedaan bij het NRC forum. Ook dat er voldoende dwazen zijn die de grootste onzin en smeerlapperij voor zoete koek slikken.

Een weblog aangemaakt bij Google en daar kwam die zooi op te staan. Dat moest voldoende zijn. Kijk maar. Nee dus. De essentie, hoe fascisten te werk gaan, kwam niet over. Toelichting was vereist en alras heette het weblog in PVV kring een haatblog. Een biografietje deed over mij de rondte om te tonen dat ik en mijn familie niet deugden, uitgerekend opgesteld door iemand die nauwe banden had onderhouden met de NVU en onder pseudoniem had geschreven met de naam van een Nederlandse SS generaal. Dit epistel vormde de basis voor alle rotzooi die zou volgen, tot heden toe.

De afronding wilde ik het afgelopen jaar doen. Vruchtbaar was gebleken de medewerking die ik onverwacht kreeg door een toegestuurd lijstje met namen van mensen die over Tibaert in de weer waren en hem wel even het zwijgen wilden opleggen, desnoods met een kogel door zijn voorhoofd. Een mevrouw zond een fabeltje over hacken de wereld in en deed aangifte tegen mij. De fantasie van die mensen kent geen grenzen. Alles terug te lezen op dit weblog. Maar het was mooi geweest. Ik had laten zien hoe de onrust over pedofilie werd misbruikt voor de fascistische zaak en meer van dat fraais. Rustig de zaakjes op een rij , wat conclusies trekken en aangifte doen, was de bedoeling.

Met de rust was het snel voorbij door toedoen van twee dames, die beweren dat ze voor iedereen klaar staan en ondertussen alleen zichzelf voor ogen hebben. Ze denken in zwart-wit en wat zij zeggen hoort iedereen te accepteren. Tegenspraak wordt niet geduld.  Je denkt er snel klaar mee te zijn, maar hun praktijken had ik, voorzichtig gezegd, onderschat. Ik heb ze ervaren als puur fascistisch. Met de waarheid een loopje nemen, smaad en laster verspreiden, liegen en bedriegen of het de gewoonste zaak van de wereld is. Uitmuntend van pas kwam de steun voor hen van een Amsterdamse oud-wethouder, bekend bij het grotere publiek door de bestseller van Anja Meulenbelt. Daar sta je dan, praktisch in je eentje. Toon dan maar aan dat… Het vervelende was, dat had ik ook al niet voorzien, dat door toedoen van deze vrouwen de affaire Tibaert steeds grotere vormen aannam. O.a. een bezoek van de recherche was een gevolg van de daden van deze dames.

Anderhalf  jaar lang had ik vastgelegd wat, zoals ik het van lieverlee was gaan noemen, het PVV gespuis zich permitteerde. Had ik dan moeten kappen toen ditzelfde gespuis hand en spandiensten ging verlenen aan die twee dames (en hun volgelingen niet te vergeten)? Nee, bij de NRC had ik al meegemaakt hoe iets vergelijkbaars functioneerde. Vraag u maar eens af waar die plotsklaps grote aanhang van de PVV vandaan komt en u weet meer dan genoeg. Dit wilde ik demonstreren en niet zwijgen omdat deze lieden van zichzelf beweren links te zijn en in een aantal gevallen zelfs nadrukkelijk anti-fascistisch. Daarom heb ik er uiteindelijk nog maar een jaartje aan vastgeplakt.

Vervolgens gebeurde het onvoorziene. Mijn weblogs bij Google werden opgeschort. Voor de overzichtelijkheid had ik al het materiaal over vier blogs verdeeld. Het oude ging dienen als een soort dagboek voor mooie zaken, muziek met name, op het Trollenblog kwamen alle berichten te staan over Twitter en daarnaast nog een blogje met de “lijntjes” en een archiefje met stukken van derden. Dat laatste is me noodlottig geworden, want een ecofeministe ging klagen over auteursrecht. Die gevoegd bij eerdere klachten over auteursrecht en mijn blogs gingen op zwart. Spijtig, in het zicht van de haven.

Op mijn tijdsschema liep ik twee weken achter. Overheveling van het ene op het andere blog had 15 oktober afgerond moeten zijn, vandaar dat bericht over die workshop, waardoor de lieverdjes op Twitter tot de meest dolle veronderstellingen kwamen. Een maand later hoopte ik klaar te zijn met het rangschikken van al het materiaal om me te kunnen wijden aan wat nabeschouwingen. Medio december stond een bezoek aan de politie gepland, precies twee jaar na de aangifte i.v.m. de smerige streken die met m’n zoon werden uitgehaald.

Het zal moeilijk worden, want ik wil niet dag en nacht met dit gedoe in de weer zijn. Ondertussen trekt de karavaan verder, ook dat kan ik niet volledig negeren. Voor je het weet is dit weblog ook naar z’n mallemoer. Eentje ging al voorop, de grote stuurman van de site Krapuul. Motto: auteursrecht. Je moet dezer dagen op alles voorbereid zijn, helaas. De titel van dit stukje is een parafrase op een boektitel van Luce Irigaray. Waarom? Omdat de genoemde ecofeministe kennelijk nooit geleerd heeft de keerzijde van de medaille te bekijken. Juist daar begint alle wijsheid mee. Als je het nalaat zul je veel ellende veroorzaken, daar zijn die genoemde twee dames het schoolvoorbeeld van.

(Dit is een snelle notitie over de stand van zaken. Misschien behoeft ze nog een redactionele bewerking, maar ik stuur ze nu weg, het is laat zat.)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: