Het getto van Warschau



Onlangs zond Arte de beroemde documentaire Shoah van Claude Lanzmann als een geheel uit. Op mijn door “antifascisten” weggehaalde weblog bij Google had ik speciale aandacht willen besteden aan een persoon uit die documentaire, de enige die een ooggetuige verslag heeft gedaan over de toestand in het getto van Warschau aan Roosevelt en de president duidelijk maakte wat met de joden stond te gebeuren. Juli 1943.

In 2010 verscheen in Frankrijk van Yannick Haenel “Jan Karski”, waarin een loopje met de waarheid genomen wordt. Daarop besloot Claude Lanzmann het volledige materiaal over Jan Karski, koerier voor de Poolse regering in ballingschap te Londen, openbaar te maken. Dit document werd op 17 maart via Arte uitgezonden.

Eerst het fragment zoals het te zien is in Shoah:



Het document van Lanzmann. Spijtig valt een gedeelte van de inleiding weg, maar de essentie is duidelijk. Het kan niet waar zijn, want hij (Raymond Aron) kon niet geloven dat het waar was. Weer dat onzalige paar ‘weten’ en ‘geloven’, nu in een fatale omgekeerde zin.

Mijn upload van dit document is door Google verwijderd. U kunt wel deze nog zien, start na 17′. Onthutsend blijft voor en na de uitspraak van Churchill, leider van het zogenaamde Vrije Westen.




Nooit meer oorlog, nooit meer oorlog, nooit meer oorlog…


Vorige maand zond Arte “Geheimsache Ghettofilm” uit, een uit 2009 daterende film van de Israëlische cineaste Yael Hersonski. Door het zien van deze documentaire wordt pas op een ingrijpende wijze duidelijk hoe de publieke mening gemanipuleerd wordt en foute beelden onderdeel gaan vormen van de geschiedenis zoals wij die plegen te zien.



En dan was er de historicus Emanuel Ringelblum die alles verzamelde wat maar enige waarde had om een beeld te kunnen tekenen van wat ausradiert dreigde te worden, dagboeken, foto’s, gedichten, maar ook de bevelen van het nazi-regime over het ghetto. Het groeide uit dat wat het Oyneg-Schabbes Archiv ging heten en de aanstoot gaf dat het oprichten van een speciale afdeling aan Yad Vashem met herinneringen van de overlevenden. De documentaire vertelt hier meer over.

Robarta Grossman



© Yossi Aviram
“Ich kann mir das nicht mehr anschauen, ich bin dagegen nicht mehr immun. Heute kann ich weinen. Ich bin glücklich, dass ich heute weinen kann. Ich bin ein Mensch.”



Uitgelicht screenshot: Jan Karski

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.