Oud, stokoud…

Auteurs
Alfred Eisenstaedt – Italië (1932)


Als oorlogsgeneratie zaten we opgescheept met oude mensen, zo voelde het, mensen die alles meegemaakt hadden, crisis, oorlog, deportatie, hard werken, dood. En toen kwam er nog een koloniale oorlog bovenop. Korea, de dreiging van een derde wereldoorlog met atoomwapens. De domino doctrine deed haar werk, Vietnam volgde. Zo tussendoor werd een massaal bloedbad aangericht in ons vroeger Indië, met grote instemming van Uncle Sam. Nieuw Guinea, de Cuba crisis. 

En wat gebeurde hier? 1966, een rookbom in Amsterdam. Bataven weten hoe ze gezagsondermijnend te werk moeten gaan, we zien het nu terug bij Wilders cs. En verder? Niets. O nee, dat is niet helemaal waar, Bataven weten hoe het moet, wijzen alsmaar met het vingertje, toen en nu. Net als toen zijn er ‘intellectuelen” voorhanden die weten te duiden. Een van hen, Thierry Baudet.

Je krijgt nou niet bepaald de indruk dat deze man weet waarover hij praat. Hij heeft een film gezien en dat is volgens hem de geschiedenis zoals ze was. Tja, die oude jongeren van tegenwoordig. Ze hebben niet leren studeren en hun kennis is navenant. Het belet ze niet vergaande conclusies te trekken. Je kunt ze een product noemen van de aangepasten uit die zestiger jaren. Aangepast aan de gangbare politieke mode en zeer bewust hoe carrière te maken. Eentje kwam onlangs weer in beeld, de goeroe uit Groningen, Max

Geen wonder al bij al dat het fout moest aflopen met möchtegern Revoluzzer, die nooit verder kwamen dan geschriften lezen waar ze het bij voorbaat al mee eens waren en het straatbeeld verlevendigden met spandoeken. Daar klitten nu selfmade revolutionairen bij aan die het betreuren dat ze de heerlijke zestiger jaren niet hebben mee kunnen maken. Hun woordenschat is nog het meest opmerkelijke, nazi krijsen ze, dag in dag uit. 

Wat zijn al deze mensen al stokoud voordat ze geleefd hebben. Baudet: 

“We zijn getuige van de zelfmoord van het Westen: Europa is zichzelf aan het vernietigen. We lezen de geschiedenisboekjes over het Romeinse Rijk, we begrijpen het niet: zo’n groot rijk, zo’n mooie beschaving – hoe kon die toch verloren gaan?” 


Heeft hij Kennedy gelezen, of Braudel? Natuurlijk niet, hoeft hij niet. Poliakov dan maar. Ook al niet. Weet hij iets over de geschiedenis van de Islam? Waarom zou je? Een dergelijk onbenul denkt wel dat hij het heden kan duiden, als historicus. Daarin staat hij helaas niet alleen.

Baudet kijkt film en weet het:

“Jarenlang zag ik hun apathie als pure zwakte. Totdat ik afgelopen weekend die documentairefilm zag. De film beschrijft de conflicten in de jaren ’60 tussen vrolijke, vredelievende ‘aktievisten’ die het aan de stok krijgen met een repressieve, onnozele politiemacht. Het gevolg: een klein groepje gekkies krijgt internationale aanhang, een heuse beweging komt op gang, honderden, ja zelfs duizenden jongeren sluiten zich aan bij ‘Johnny the Selfkicker’, bij ‘anti-rookmagiër Grootveld’ en andere dwaallichten. Alleen doordat ze bestreden werden, konden Roel van Duijn en de zijnen zo’n succes hebben. Ik begreep dat de generatie die nu aan de macht is, dát als mentale horizon heeft. Provo! In haatimams zien ze een soort demonstranten op het Spui. Waait wel over, denken ze, kopje thee erbij en voor je het weet zitten ze straks ook gewoon lekker Chopin te spelen.”


Ik wordt onpasselijk. Apathie, ja de klootzakjes, de carrièremakers met hun mooie praatjes en hun materieel begeren. Internationaal… Het staat er heus. Mentale horizon… Maar juist dat heeft Baudet met ze gemeen. Je weten te verkopen, dat was altijd al het devies van de Bataaf. Stokoud van geest zijn deze mensen, jong of oud. Ze betekenen niets voor de maatschappij en zorgen ervoor dat er niets van betekenis gebeurt en verandert, iets waar we met zijn allen beter van worden. Historisch gezien zijn ze simpele objecten van de geschiedenis. 

Nogmaals, de politieke kleur waar ze zich mee behangen doet er niet toe. Hun eigen ikje gaat voor alles. Kortom, dwaallichten die wel de tekenen des tijds verstaan. Nu dus de fascistische. Hun teksten uiteenrafelen is kinderspel. Dat is de reden waarom ik aandacht geef aan die column, André de Raaij was namelijk de boodschapper. Iemand die zich nooit zal uiten over zaken die buiten zijn horizon vallen, om met Baudet te spreken, behept met veel nostalgie. 

Oude mensen uit mijn jeugd konden verhalen, wisten waarover ze spraken, bleven jong van geest. Ze inspireerden, schonken ons de vrijheid. Nee, niet de regenten… Die niet en ook niet de betweters.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: