Steeds weer vallen er namen…

Vladimír Gažovič: Pyramus en Thisbe




Tijdens een inleiding op een conferentie viel een naam. 


“Het verbaasde mij nogal dat ik deze naam naar mijn weten niet ken(de).” 

 


Vijftien jaar in het anarchistisch angehauchte boekenvak, en dan die naam niet kennen? Toch weet hij de auteur in een zin, nee twee zinnen, neer te sabelen. Zijn kunstje: 


“De pedagogen die de jongens hier maar van willen weerhouden zijn aan het
onderdrukken, daar komt het in een enkele zin op neer. Dat het omgekeerde het geval kan zijn is voor Schérer niet aan de orde blijkbaar.” 

 


Hij hoeft er verder geen kennis van te nemen, het werk van deze Franse filosoof is geclassificeerd en meteen gedeklasseerd. 

Zo is die man dagelijks in de weer. Een zeer merkwaardige man met verstrekkende oordelen over personen en kwesties, waarvan ik gevoeglijk kan aannemen dat hij ze niet begrijpt en niet begrijpen wil.

Zijn uitlatingen over Tibaert, mijn persoon, leveren het onomstotelijke bewijs. Zonder enige aarzeling ga ik er dan ook vanuit dat dit ook voor derden geldt. Of deze man ooit iets voor iemand betekend heeft valt zeer te betwijfelen, is de conclusie die ik uit dat gegeven trek. Op zijn insinuaties, smaad en laster weigert hij terug te komen. Qui s’excuse s’accuse is zijn lijfspreuk.

Vandaag was het weer zo laat. Weer moest er iemand bijgesleept worden, puur om de lust tot verdacht maken, vernederen en door het slijk halen te bevredigen, mag aangenomen worden. Dat hij uiteindelijk zichzelf niet alleen belachelijk maakt maar zich de ware fascist toont dringt nog steeds niet tot hem door. 

Ze staan te popelen. Het zal hem extra pijn gedaan hebben dat hij er pas zo laat, te laat, achter kwam dat hij zich vergist had in een Spinoza kenner. Dat zegt ook meer over hem dan die niet met name te noemen fascist. Nu wil hij er als de kippen bij zijn. Met de een kan hij zich geen buil vallen met de ander wil hij een appeltje schillen. Die is zo verstandig op zijn onbenulligheden niet in te gaan.


 


In ieder geval spreekt hij met een veelvoud aan tongen. Zoek ze maar op via Twitter…


 


Er schijnt ook nog een dubbelganger van hem te zijn. Het portret als avatar bij Twitter* is niet zijn portret, maar een Spaans… Hier zijn blog. Veel genoegen…

Van René Schérer staan bij ons twee titels in de bibliotheek, al een jaar of veertig, en ze zijn niet zonder reden aangeschaft.  Ze betreft een periode die André in zijn leven heeft gemist, hij heeft nooit de zorg over kinderen gehad, bedoel ik. Enfin, nu kan hij alvast aan de slag over Tibaert en pedofilie, snappen zal hij het nooit. Bij Riethof, Van Donkelaar, Hartman, Eckhardt en Wouters kan hij verdere informatie inwinnen, ik bedoel roddel en smaad. 

Nog twee namen om hem en u te plezieren: Vladimír Gažovič en Johann Adolf Hasse. Luister maar…


Het laatste woord heeft ongetwijfeld justitie… We wachten af.


* En weg is het, de toverlantaarn van de Amsterdamse tram is terug…



De anatomie tussen hem en Wilders verschilt nauwelijks. Dus hij kan het weten…



ps
De geluidskwaliteit via YouTube van de opera is bedroevend, soms met regelrechte vervorming. Spijtig.



Uitgelichte afbeelding: Vladimír Gažovičbron

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.