Zekerheid, geen twijfels, geen vragen. Doctrinair. Een scheiding aanbrengend tussen de innerlijke wereld en de buitenkant. Cultuur als façade. Zou hij daarom zo hardnekkig ontkend hebben dat? Frapperend, in mijn geval, ook een andere historicus doet dat, Huib Riethof. Is dit de reden waarom deze twee niet gebukt gingen en gaan onder gewetenswroeging?