ONMENSEN

Vance echoot de gedachtenwereld van zijn vriend en voormalig patroon Peter Thiel, een van de radicaalste techmiljardairs van Silicon Valley. Thiel is de oprichter van het internationale betalingssysteem Paypal en van Palantir, dat met financiering van de CIA  software voor databeheer en diensten levert aan nogal wat regeringen en hun inlichtingendiensten, onder andere ook aan de Duitse politie. Palantir speelt een belangrijke rol in de genocidaire oorlog tegen de bevolking van Gaza door de software te leveren waarmee het Israëlische leger doelwitten (te doden mensen) identificeert. Daarnaast is Thiel actief in de sector van de cryptomunten die hij beschouwt als een middel om de hegemonie en de controle van staten in het geldverkeer te doorbreken. De bitcoin – of andere cryptomunt – is daarom het middel bij uitstek om een einde te maken aan de “uitbuiting van de kapitalist door de arbeider.”

Voor Thiel en zijn geestesgenoten zijn democratie en liberalisme uitgeleefd en dus – zo zegt hij in een zeldzaam interview – “moeten we onszelf vragen stellen ver buiten het Overton-venster” met andere woorden ver buiten de grenzen van wat het grote publiek aanvaardbaar acht. Thiel, Duitser van geboorte, haalt de mosterd bij onder andere Carl Schmitt, een intellectueel zwaargewicht en theoreticus van het Nationaal-socialisme.  Het hoeft dus niet te verbazen dat in deze kringen van “conservatieve revolutionairen” de gedachte aan dictatuur als een noodzakelijke stap tegen de huidige hopeloze toestand van decadentie allerminst taboe is. 

Thiel zelf is als overtuigde libertair ook voorstander van de monarchie, een moeilijk te verklaren spreidstand in het denken van een homosexueel die een lange geschiedenis heeft van strijd niet tegen maar vóór homofobie. In zijn tijd aan de prestigieuze universiteit van Stanford was Thiel mede oprichter van de Stanford Review, een militant conservatief blad dat campagne voerde tegen multiculturalisme, politieke correctheid en homoseksualiteit. In het blad verdedigde Thiel een collega-rechtenstudent, Keith Rabois, die besloot de grenzen van de vrijheid van meningsuiting op de campus te testen door buiten de woning van een professor te gaan staan ​​en te roepen: ‘Flikker! Flikker! Ik hoop dat je sterft aan AIDS!”’. Rabois zou later een van Thiels nauwste zakenpartners worden.

Dat techbonzen als Thiel en Musk voor Trump kiezen is meer dan opportunisme. Ze hebben zoals uit het voorgaande mag bljken een ideologische achtergrond die naadloos past in de MAGA-filosofie.  Voor Thiel en de zogenaamde Paypalmafia is niet de arbeider de slaaf van de kapitalist maar omgekeerd, net zoals de Palestijnen niet de slachtoffers zijn van het zionisme maar omgekeerd. De oorzaak van deze betreurenswaardige stand van zaken is de democratie en meer bepaald de evolutie tot inclusie van vrouwen en minderheden die in de ogen van Thiel vooral vanaf de jaren 20 van de vorige eeuw van het begrip “kapitalistische democratie” een oxymoron heeft gemaakt. Het kapitalisme bevrijden van het democratische keurslijf is daarom de boodschap. 

In zijn recente boek “When The Clock Broke” ziet John Ganz een rechte ideologische lijn van de populistische dictatoriale gouverneur van Louisiana Huey P. Long over Richard Nixon, de voormalige Grand wizzard van de Ku Klux Klan David Duke, Ronald Reagan, diens adviseur en later presidentskandidaat Pat Buchanan, de populistische miljardair Ross Perot tot Donald Trump. Die laatste belichaamt als het ware de kristallisatie van ideeën die broeiden vanaf de jaren tachtig van vorige eeuw, te beginnen met het presidentschap van Ronald Reagan en de cultuuroorlogen in de jaren die volgden.

Een van de geestelijke vaders van de conservatieven die naar eigen zeggen “de klok” niet wilden “terugdraaien” maar kapotslaan was Samuel Francis, journalist bij de ultraconservatieve Washington Times en huisideoloog van de Heritage Foundation, die ook vandaag in grote mate bijdraagt aan de ideologische fundering van het Trumpisme. Veel van de ideeën die Francis promootte zijn dank zij  Trump en zijn entourage tot volle wasdom gekomen. Francis en de denkers in zijn kielzog noemden zichzelf “paleoconservatieven” in tegenstelling tot de “neocons” die meestal uit de Democratische stal kwamen en die in de jaren na Reagan het mooi weer maakten. Wat de “paleo’s” de neocons verweten was dat die laatsten hun conservatieve ideeën wilden  realiseren binnen de grenzen van de liberale democratie. De paleo’s wensten net die liberale democratie te slopen omdat die in de weg staat van hun radicaalrechtse conservatieve revolutie. “Nu de democratie het communisme heeft omver geworpen,” schreef een van hen, “kunnen we ons concentreren op de vraag hoe we de democratie kunnen omver werpen.”