Van degenen die nog persoonlijk kunnen getuigen over de vooroorlogse tijd, oorlog, bezetting, onderduik, deportatie en ook over wat er na de oorlog gebeurde met hen die de vervolging overleefd hadden, resten nog weinigen. Een van hen was Henny, een nicht van me. Ze is deze week overleden aan de gevolgen van een herseninfarct.
Haar moeder was gehuwd met een broer van m’n moeder. De laatste jaren voor het uitbreken van de oorlog woonde het gezin aan de Mergelweg te Maastricht. Tijdig werd onderduik voor Henny geregeld. Haar broertje ging met een vriendin van haar moeder, die een kind in dezelfde leeftijd had, mee naar Indië, vanwege het dreigend oorlogsgevaar. Het kleinere broertje kwam in het begin van de oorlog terecht op een vertrouwd adres in Apeldoorn. Tijdens de oorlog kwam er voor Henny nog een zusje bij, die onderdak vond in de Oostelijke Mijnstreek.
Henny kwam terecht in de omgeving van Venray, haar moeder vond een schuilplaats bij een nicht van m’n oom in Maastricht. Ze werd verraden (door een politieagent) en gedeporteerd naar Theresienstadt. Ze overleefde de bevrijding slechts enkele maanden. Door bemiddeling van haar grootvader kon Henny naar Kenia emigreren en spoedig zou ze er trouwen. De wens van haar man was om naar Israël te emigreren. Na een jaar liet hij haar daar echter in de steek en Henny stond er alleen voor, weliswaar in een kibbutz.
Ruim drie jaar geleden vierde ze er haar 90ste verjaardag, samen met al haar kinderen, die op twee na, over de wereld uitgezworven zijn.
Ter herinnering
Bij de foto’s:
Boven: Ellie, schoonzus van m’n moeder, samen met Henny
Midden: Henny
Onder: Ellie op haar onderduikadres in de Batterijstraat
Foto’s uit familiearchief
