Alweer een crisis

Arnaldo Paulo Che: Papuan soccer (2016)



Joachim Wilbers

 

Tegen dat het tijd werd naar huis te gaan was het donker. Dat is op zich geen probleem als de straatverlichting brandt, maar dat was het juist; alles was aardedonker. Er scheen zelfs geen licht uit de huizen en dat is eng, al ken je de weg in je eigen dorp nog zo goed.

De stoppen doorgeslagen? Wat zou het anders zijn? Wel op grote schaal. Zitten er stoppen in transformatorhuisjes of in de centrale? Hij had geen idee, maar vervelend was het wel. Om de haverklap botste hij ergens tegenaan.

Nadat hij eindelijk, na veel moeite, zijn woning vond, tastte hij naar het slot in de voordeur, maar kreeg de sleutel er niet in en hij had niets om bij te lichten, want ook de smartphone reageerde niet omdat hij geen kans had gezien het apparaat op te laden. Het had wel aan de oplader gehangen, maar zonder resultaat en dat maakte dat hij ongerust was. Wat kon het zijn dat alles platlegde?

Hij had over zonneflairs gehoord. Zoals hij het had begrepen, braakte de zon in een keer zoveel energie dat in een deel van de aarde netwerken het begaven. Zou het dat zijn en zo ja, hoelang duurde het voor alles weer normaal werd?

Zuchtend vond hij ten slotte het gleufje van het slot en liet zichzelf binnen, stommelde door de hal, botste tegen speelgoed van de kinderen zonder iemand te wekken. Zijn gezin zat angstig samen op de bank in de woonkamer en waren blij hem te zien.

“Papa, papa!”

“Wat is er aan hand?”, vroeg zijn vrouw.

“Ik weet het niet. Het is overal zo. Alles is donker.”

“De diepvries ontdooit en ik kan het niet opnieuw invriezen. Dat is niet goed.”

“Maak je daarover geen zorgen.”

Dit soort trivialiteiten gaf aan hoe onzeker zij zich voelde. Zijn vrouw hield niet van verrassingen. Zij was gelukkig als elke dag precies eender verliep, waarom ze nooit met vakantie gingen, tot groot verdriet van de kinderen, maar hun moeder kon het niet aan als dingen anders waren. Dit was een ramp voor haar. Het kon toch niet dat de energie uitviel? Dat was een van die vaststaande zekerheden. Je drukte op een schakelaar en floep…, maar floep was uitgebleven vanavond, hij was niet thuis, had langer moeten werken dan voorzien, wat haar op de rand van paniek moest hebben gebracht. Hij hield zielsveel van zijn vrouw, al was leven met haar niet altijd gemakkelijk.  

“Maak je geen zorgen, schat. Het komt vanzelf goed.”

“Denk je?”

Hij wist het niet, had er geen goed gevoel bij. Zou de energie op zijn en zo ja, hoe kon dat? Als procuratiehouder had hij van dit soort dingen totaal geen verstand. Ze hadden crisissen gekend, energie was duur, haast onbetaalbaar, met als voordeel dat hun kinderen minder klaagden. Er waren er niet veel die nog met vakantie konden…

Wat konden ze doen? Niets, afwachten. Daarom gingen ze naar bed. Nadat het licht werd zag alles er wellicht anders uit.

 

Hij wist niet hoe dicht zijn veronderstelling de waarheid benaderde. Energie was op, in zekere zin tenminste. De opgewekte hoeveelheden te gering om iedereen te voorzien, met als gevolg dat netwerken overbelast raakten en het begaven. Dat was deze avond gebeurd. Het werd vroeg donker, de verwarmingen stonden aan en de piek die daardoor ontstond had uitval veroorzaakt. Tijdelijk, werd aangenomen en inderdaad, de volgende morgen functioneerde alles weer.

Haperend weliswaar. Soms viel de stroom even weg. De crisis bereikte haar hoogtepunt.

Het had te maken met de hoeveelheden die werden afgenomen, maar vooral met dat ondanks allerlei maatregelen, de limiet was bereikt. Er konden geen grotere hoeveelheden worden opgewekt of opgeslagen, terwijl de vraag bleef toenemen. Dat vereiste de economie die op groei was gebaseerd, maar ook de toename van het aantal mensen. Aan alles zijn grenzen en deze grens was bereikt.

Dat wisten de bestuurders en specialisten, maar hoe verkoop je dat aan de bevolking? Sorry, maar we zullen het met veel minder moeten doen. Jullie kunnen geen tv meer kijken, computers gebruiken. Je zult koelkasten en diepvriezers moeten uitschakelen. Het is gedaan met vanzelfsprekende energie… voorgoed!

Het was gedaan met potverteren, ondanks dat alle daken vol lagen met zonnepanelen, windmolens tot in de woonwijken waren opgerukt… Vooral welvarende landen hadden elke limiet overschreden en nu haperde het systeem. Een nieuwe crisis diende zich aan.

Specialisten zagen dit allang aankomen en hadden alles in het werk gesteld om de crisis zolang mogelijk voor zich uit te schuiven. Waterstof, warmtepompen… Ze hadden alles uit de kast gehaald, maar de bevolking bleef groeien. Inmiddels boven tien miljard.

Ze hadden gewaarschuwd, over rantsoenering nagedacht, maar er was steeds meer bijgekomen. Elke woning voorzien van domotica. Robots waren inmiddels een normaal verschijnsel, ook in een doorsnee huishouden, maar dat alles vergde energie…

Daarover was op voorhand niet nagedacht. Bovendien waren er wereldwijd steeds meer die hiervan gebruik maakten en iedereen vond heel vanzelfsprekend dat het er was, tot alles uitviel.

Een tijdlang hadden ze het gered met overproductie uit andere streken, maar inmiddels moesten ook daar alle zeilen worden bijgezet om de eigen bevolking te voorzien. Het was gedaan met het ongelimiteerd gebruik van energie. Dat wist iedereen. De prijzen waren niet voor niets zo hoog en toch stond niemand erbij stil dat het op kon raken.

Het was natuurlijk ook niet op, maar de vraag oversteeg het aanbod in die mate dat onlusten uitbraken om de meest debiele redenen; omdat ze het speelgoed van de kinderen niet konden opladen, bijvoorbeeld, of omdat een auto de hele nacht aan de lader had gehangen zonder dat de accu vol was geraakt.

De leemten werden groter omdat iedereen als voorheen wilde doorleven. Dat was het grootste probleem. Mensen willen niet inleveren. Dat hadden ze al te veel gedaan dankzij de exorbitante prijzen. Ze hadden zich al mokkend neergelegd bij het onvermijdelijke en nu dit.

Energie hoorde bij de eerste levensbehoeften al realiseerden de meesten zich niet dat alle overbodige prullaria daar niet toe behoorden, dat het overmatig gebruik kwam omdat inmiddels zowat alles afhankelijk was van externe bronnen…


Uitgelicht: bron

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.