Zo zagen het de stichters van de staat Israël, die Palestina wensten te koloniseren. Veel medeleven ondervonden ook de overlevenden van de nazi-moordmachine daarbij niet. Ze dienden slechts als voorwendsel, als offer, want een land zonder bevolking moest het hunne worden. Voor zover dat nog niet het geval was werd het ervan gezuiverd. Daarbij kregen deze kolonisten de onontbeerlijke steun van de christelijke naties die van het eeuwenoude, door hen in het leven geroepen, jodenprobleem verlost wensten te worden. Het moment was gunstig met de pas opgerichte nieuwe Volkerenbond. Het zogeheten Heilige Land werd gesplitst, maar de gevluchte bewoners kregen het recht tot terugkeer. En wat gebeurde?
Resolutie op resolutie volgde, maar de zionisten bepaalden de gang van zaken, met de droom van een Groot-Israël voor ogen. Een tweetal voorbeelden: Resolutie 242 (22 november 1967) en de zionisme-resolutie (10 november 1975). Zie PDF.
Zoals steeds in de geschiedenis hebben degenen die offers brengen en opgeofferd worden geen recht van spreken. Een vertegenwoordiger van hen…
Voor wie niet wenst weg te kijken…
LITERATUUR
Zoekmachine: 80 jaar Verenigde Naties – resoluties
Uitgelicht: bron
