Ter inleiding, maart 2017…
Verwonderd ben ik nog steeds. Plots vertoonde een vrouw daadkracht en toen het klusje geklaard was stak ze er een hoop energie in om zichzelf te rechtvaardigen. De gedupeerde was plots de dader en ze ging met drek gooien. Ik heb het haar nooit in die mate zien doen t.a.v. al die onverlaten op Twitter, waaronder regelrecht schorem. Ze maakte er zelfs een speciaal blog voor aan.
Uiteraard was dat geen toeval. Eraan vooraf ging een jaar vol leugens en bedrog, smaad, laster, dreigen met justitie (sic) en meer van die zaken waar beschaafde mensen zich verre van houden. Uitgerekend haar geestverwanten maakten zich daar schuldig aan. Het enige dat haar blijkbaar deerde was dat alles terug te zien was. Dat kon niet, dat mocht niet.
Interactie, kritische blik… Wat een holheid. Opgeblazen leegte.
EEN VROUW OPENT EEN WEBLOG…
Verwonderd zoek ik, in mijn schrijven, mijmeren, fotograferen en de interactie met de lezer, de kritische blik.
Het is de openingszin van een vrouw, die met een weblog start een aantal jaren geleden. Ze zoekt verwonderd de kritische blik en zet er een zelfportret bij: een uitsnede. Is dit de kritische blik die ze zoekt of spreekt uit die blik verwondering?
Ze heeft dit drie jaar lang met veel plezier bij de Volkskrant gedaan, vervolgt ze. Er werd weliswaar gemodereerd met een luchtje, maar nu wordt één deel rücksichtslos verwijderd, vernemen we verder. En:
“De blogger onder wiens blog de reacties zonder naar de inhoud te kijken verwijderd worden heeft er niets meer over te zeggen.Ik heb geen behoefte aan zulks een zero-tolerance beleid, het stinkt en geeft een vieze smaak in de mond. Vrijheid van meningsuiting is in mijn boek een groot goed. Nadat ook bloggers, omdat zij zich hier tegen verzetten, werden bestraft met een ban was voor mij de maat vol. Mijn besluit stond vast. Ik begin een blog onder eigen beheer en zie hier het resultaat.”
Ze begon een blog, ze hoopt op een levendige discussie, iedereen, ja, iedereen is welkom en als ze modereert “is dat op gronden waar ik mij als beheerder van de site wettelijk moet houden.” Op haar Twitter account vermelde deze vrouw in het verleden zelfs dat ze tot haar laatste snik zou strijden voor rechtvaardigheid. De toegang tot haar weblog is mij ontzegd. Er zijn ergere dingen in het leven.
Ze legt haar maatstaven hoog, zeer hoog, moreel en intellectueel. Ze noemt zich feministe, ecologe en zegt wijsbegeerte gestudeerd te hebben. Ze bezit, weet ze ook te melden, grote kennis en ervaring op het gebied van social media. Ook een politieke carrière heeft ze achter de rug en heeft in die hoedanigheid beleidsnota’s geschreven. En er is meer, veel meer. Haar kennis van de menselijke psyche en psychiatrie bijvoorbeeld en niet te vergeten het auteursrecht.
Kijk eens aan, ons contact begint min of meer met een RT door haar. Het staat er overduidelijk: Elke dag weer wordt het kunstje geflikt. Verdraaien, liegen, besmeuren… Mijn programma, juist dat te laten zien, dat bedrog, die bedreigingen, hetzes, het monddood maken. Ze heeft weinig van me opgestoken blijkt uit het vervolg. Ze ging zelfs in de bres springen voor lasteraars en onverlaten en toen was het mooi meegenomen dat mijn weblogs met bewijsmateriaal verdwenen. Hoe diep kun je zinken? Dijstelberge geeft het aan, zeer diep.
Ja, die blogs van mij verdwenen rücksichtslos. Er kwam geen reactie, geen excuus, geen teken van spijt. Wel verwondering dat zo snel zoveel weer terugkwam. En ze zinde op juridische actie. Die kwam niet, hoe graag ze ook Van Donkelaar van dienst wilde zijn. Onbegrijpelijk, en juridisch hoogst kwalijk, dat iemand zijn gelijk probeert en kan halen met een verzoek aan Google. Google als juridische instantie, gevestigd in de USA. Ina vindt dat prima. Ze noemt zich links. Het is werkelijk om je rot te lachen. Wat een onbenul.
LEES VERDER: FILOU
En verder…
-
DE VERWONDERING BLIJFT…
-
DE MACHTELOOSHEID VAN VROUWEN
-
SCHRIJNENDE ONKUNDE
-
VROEGER, DAT WAREN PAS TIJDEN
-
MASTURBERENDE VROUWEN MET HAKENKRUISEN
-
Het is niet te lezen zonder misselijk te worden…
Uitgelichte foto: bron
6 gedachten over “De verwondering…”