Un voyage sans retour



Kunnen we nog terug van de eenmaal ingeslagen weg? Maatschappelijk, maar ook als individu, wel op de eerste plaats als individu? We zetten iets in beweging bewust of onbewust en kunnen niet meer terug. De ontwikkeling sinds de Verlichting en de industriële revolutie getuigt hier dagelijks van. Hebben we het kind met het badwater weggegooid, vraag je voor de zoveelste maal af bij de vertoning van een opera. Faust, de verdoemde Faust, hier in een enscenering om de persoon Stephen Hawking.



Ze werd afgelopen nacht uitgezonden op de Franse televisie en vanmiddag heb ik ze nogmaals samen met m’n vrouw teruggekeken. Een fascinerende uitvoering die iedereen moet zien die iets geeft om ons bestaan en onze toekomst. Bestaat Marguerite wel echt of jaagt Faust een schim na? In het werk van Berlioz zitten zoveel lagen, muzikaal, tekst en beeld, die stof geven tot interpretatie, dat je er niet over uitgesproken raakt. Wat een contrast met een cinematografisch maakwerk van Scorsese, Silence, deze week in het filmhuis gezien. Plat, eendimensionaal, met een geur van propaganda, westerse propaganda.

Beiden werken kun je wel in hun kern vergelijken. We hebben het dan over de dwaasheid van de mens, de dwaasheid van een cultuur, het streven naar een ideaal, dat nooit verwezenlijkt zal worden. Zijn we verdoemd of verdoemen we onszelf en met ons anderen tegen beter weten in?

Tegen dit licht bezien lijkt het bijna waanzin om de ander als gek en dwaas af te schilderen. Wie of wat is de instantie die dit kan en mag vaststellen? Even dicht bij huis, de verkiezingen naderen. Is Wilders gek? Aan u de vraag en waarop baseert u het antwoord is vervolgens mijn wedervraag.

In een reactie op “Waarover wordt niet gesproken?” schildert Jur Kuipers dit dilemma.


The New York Times:

Mental Health Professionals Warn About Trump


Zelf zou ik Donald Trump geen psychopaat willen noemen, eerder een sociopaat.

Hij wil constant bevestigd worden.
Hij heeft het er constant over hoe goed hijzelf is en hoe goed hij het doet in de peilingen.
Dat hij een monsteroverwinning heeft geboekt.
Geen idee of hij bewust zaken verdraait of zit te liegen.
Hij schijnt al zo te zijn geweest toen hij kind was.
Hij schijnt niet anders te kunnen.
“Me, Me, Me, Me, Me!!!” (“Ik, Ik, Ik, Ik, Ik!!!”)
Maar ja… wat betekent zo’n labeltje…
Zelf heb ik zo mijn twijfels over wat psychiatrie zoal voorstelt…
Dat Trump zelf een “agenda” heeft en bewust zo acteert lijkt mij zo langzamerhand onhoudbaar.
Ik zit er denk ik niet ver naast als ik zeg dat hij geestelijk gestoord is en daarom gevaarlijk, vooral omdat hij nu ook een aantal lieden om zich heen heeft verzameld die sturing geven aan zijn krankzinnige ideeën.
Steve Bannon bijvoorbeeld, een vertegenwoordiger van het Neo Reactionisme, ook wel NRx genoemd, een vorm van neo-fascisme. Bannon lijkt de touwtjes in handen te hebben, het komt hem goed uit dat Trump – waarschijnlijk zonder dat hij het zelf in de gaten heeft – chaos creëert.
En dan zitten er nog een aantal Christelijke zeloten tussen…
De desinformatie die Trump uitkraamt komt hen heel goed uit.
Generaal Flynn had ook zo zijn “agenda”, het is maar goed dat hij – na onderzoek van journalisten naar zijn mogelijke band met Rusland – eruit is gezet. Lees: “Michael Flynn, General Chaos”.
Trouwens…
Het mooie essay van Jan Blommaert past goed bij een lezing van Timothy Snyder die hij gaf op de universiteit van Yale: Timothy Snyder – “What Can European History Teach Us About Trump’s America?”
Snyder heeft het over Politiek dat streeft naar een “doel” (teleologisch), wat hij “Politics of inevitability” noemt, en daartegenover Politiek dat refereert naar het verleden, nostalgische hang naar tradities, waarden en normen die nooit hebben bestaan, hij noemt dit “Politcs of eternity”.
Het gaat over “perceptie van tijd” – moet er vooruitgang komen, of moet het zo blijven zoals het vroeger was, vroeger “toen alles beter was”(?) – een hang naar iets wat nooit heeft bestaan.
Dit is wat populisten als Wilders nastreven.
Een Idée Fixe…
In de betreffende video heeft Snyder het erover (vanaf 30 minuten in zijn betoog).
Jan Blommaert brengt het anders, maar veel komt in grote lijnen op hetzelfde neer.


Zo maar weer even.

Gr.,
Jur

 


Uitgelichte afbeelding: Bryan Terfel als Mephistofeles in “La Damnation de Faust” – Hector Berlioz (Parijs 2015)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.