Kerken vertellen een verhaal

Noodkist van Sint Servaas


 

jur kuipers

 

Sint Servaasbasiliek Maastricht

Kerken vertellen het verhaal van mensen en hun belevingswereld van lang geleden.
Heeft niets met God te maken, – behalve dat het geloof in zo’n niet bestaande entiteit mooie gebouwen met bijbehorende kunstwerken heeft opgeleverd.
Ik zie bovendien in die kerken dat die “belevingswereld” in de loop der tijd sterk is veranderd en dat daardoor ook dat Christelijk geloof is veranderd.
Ook zijn oude kerken “geschiedenisboeken” die laten zien wie de macht had.


Weet niet of ik er tegenaan schop.
Religie geeft mensen houvast, maar zelf geloof ik niet.
Heb het niet nodig.
Wel geniet ik van de sfeer in zo’n kerk en is het – als ik in een kerkbank zo voor me uit zit te kijken – alsof ik de eeuwigheid voel.
Dat mijn eigen bestaan er niet toe doet.
….En dat is natuurlijk ook zo…


Al die mensen en al het andere leven, voordat ik er was, is er niet meer, – maar na mij – als ik er niet meer ben – zal het leven ook doorgaan.
Je hoeft niet gelovig te zijn om spiritueel te zijn.
Ik zeg wel eens;
“Op een dag ben ik er geweest, maar ik ben er dan wél geweest!”
….En die mensen die met die kerken bezig zijn geweest hebben zo ook hun aanwezigheid laten gelden.
Of het zin heeft gehad…?
In het leven gaat het m.i. om de reis en niet om het doel.


In wezen is het Christendom een dodencultus, – de protestanten van vlak na de reformatie legden daarbij vooral de nadruk op de dood, – meer nog dan Katholieken…
Dus als ik die doodshoofden, gekruiste botten, zandlopers, vleermuisvleugels, zeisen zie en grafzerken met daarop als tekst de “verwachting op een salige/vrolicke/frolicke opstanding in Christo” en ik me daarbij ook nog realiseer dat veel mensen toen niet oud werden door ziekte, oorlog en geweld en er veel kindersterfte was en vrouwen vaak in het kraambed stierven, dan denk ik als ik in zo’n kerk zit dat ik blij ben dat ik nu leef en niet in die benauwende denkwereld en het leven van toen waar mijn enige houvast in die vervlogen tijd toen zou zijn dat het hierna “beter wordt” en ik daarom moet “bidden voor mijn zieleheil”.


Het Christelijk geloof is bovendien een antropocentrische manier van denken, – de mens is verheven, staat boven al het andere leven op de planeet en daarboven staat God.
De natuur moet “onderworpen” worden want is er voor “de mens”…
Met alle gevolgen van dien.
Het Christendom is bovendien tot op de dag van vandaag ook een middel voor machthebbers om mensen te gebruiken.
Want… de belofte dat het “hierna beter wordt”, dat je “in de hemel komt”, als je je aan de opgelegde regels houd maakt dat hele hordes gehorig zijn en zullen volgen.
Gelukkig heeft de secularisatie ervoor gezorgd dat wij in het westen daar niet meer zo mee bezig zijn, – maar in minder “ontwikkelde” meest armere landen waar het de aan het Christendom verwante Islam de overhand heeft zie je nog steeds, net als bij ons vroeger, hoe makkelijk mensen te sturen zijn.


We gaan allemaal dood, – dat is voor mij ook een geruststellende gedachte.
Aan het bestaan komt een einde.
Ook dat voel ik als ik in zo’n oude kerk zit en dat doet mij persoonlijk goed.
Datzelfde gevoel heb ik als ik naar de sterrenhemel kijk en me realiseer dat het licht van die sterren er vaak miljoenen, zo niet miljarden, jaren over heeft gedaan om in mijn ogen terecht te komen om zo mijn hersenen te prikkelen.


Zo maar even.


Crypte Sint Servaasbasiliek Maastricht

 

Bron foto’s: NoodkistBasiliek, interieurCrypte

Een gedachte over “Kerken vertellen een verhaal

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.