Theo Matejko & Marcell Vértes: Poster Cabinet of Dr. Caligari voor de Weense première (c.1919)
Het wie is wie kan eindigen in een macaber spel. Een eeuw geleden bleek dat al in de film waarvan hier een poster afgebeeld is. Als iemand erop uit is een Verwirrspiel te spelen dan heeft hij of zij bijna alle troeven in eigen hand is de moraal van deze legendarische film. We kennen het verschijnsel tegenwoordig vooral onder de noemer fake news.
In de wetenschap dat velen geloof hechten aan bepaalde boodschappen, ook als ze niet berusten op controleerbare feiten, zonder betrouwbare bronvermelding met citaten en al, worden ze maar al te vaak en zelfs ter goeder trouw verder verspreid, omdat ze passen in het beeld dat men zich over iets of iemand heeft gevormd. Vanaf dat moment ontstaat een kluwen gevormd door Wahrheit und Dichtung waar slechts door intensief speur- en spitwerk uit te komen is. Via internet bijna een ondoenlijke zaak. Veel (oorspronkelijk) materiaal valt er na een tijdje niet meer te achterhalen, of is althans niet meer oproepbaar, terwijl ondertussen varianten, verdraaiingen enz. volop de rondte doen.
Betreft het materiaal betrekking hebbend op je persoon wordt het bijzonder heikel. Niets verdwijnt weliswaar definitief op internet maar uiteindelijk ligt de dader op het kerkhof.
De enige remedie, alles vastleggen wat ter kwader trouw over je gemeld wordt en het publiceren. Het bijkomend en zeker niet te veronachtzamen voordeel is dat vrij snel duidelijk wordt wie geloof hecht aan laster en bedrog of het wenst te misbruiken en wie er immuun voor is. De eerstgenoemden zetten zich buitenspel als het op geloofwaardigheid en integriteit aankomt, ook als het over derden gaat. Kortom, van dezulken valt niets te verwachten in positieve zin.
Een dergelijke iemand wijdde aan Tibaert een stukje met als titel: “Ik wil niet op eieren lopen, ik wil ze kwijt…”. In de geest als beschreven publiceerde ik het met een kleine toelichting om de context weer te geven. En ziedaar, de persoon in kwestie gaat klagen bij Google over schending auteursrecht, vervolgens wordt het bericht in de conceptstand gezet. De inhoud van het bericht, het doel, de voorgeschiedenis, alles wat noodzakelijk is om een afweging te maken, komt uiteraard bij Google niet op de proppen. Ze willen geen last en niet verwikkeld raken in juridische rompslomp, dus wordt gekozen voor de eenvoudige weg. Vergeet hierbij niet dat alles wat bij Blogger gepost wordt eigendom van Google wordt.
De film
das kabinett des dr. caligari – robert wiene – 1919
Het vervolg op de “google-affaire”…
Ze liet niet lang op zich wachten. Een jaar later al wist een vrouw optimaal van deze wetenschap omtrent Google te profiteren. Zo kon ze zichzelf en haar geliefde kringetje rond de site Krapuul uit een netelige positie bevrijden, dacht ze. De heren De Raaij, Riethof en hun opperhoofd bij die site, bovenal de dames Jacqueline Wouters en Eveline van Donkelaar. In hun kielzog een stelletje zielige meelopers. Tegen hun vermoeden in werkte de wandaad van Dijstelberge als een boemerang. Allen zijn inmiddels geportretteerd hoofdzakelijk door al het fraais dat ze over Tibaert wisten te melden, nadrukkelijk ook vanaf november 2013. De aantoonbare strafdaden jegens mij hoopten zich op. Toch waren het deze personen die met vervolging van Tibaert dreigden en aangiftes deden. Je kunt niet anders concluderen dat er fascisten aan het werk zijn. Ze gaan recht op hun doel af, kennen geen twijfel en wensen te vernietigen al wat hen in de weg zit. Wat recht is formuleren ze zelf.
Verbazingwekkend werd het spel toen hun draad werd opgepakt door iemand die zich beschouwt als kenner van het fascisme, nu drie jaar geleden. Ik omschrijf hem als salonfascist, iemand die te werk gaat als een omgevallen boekenkast. Zijn berichten zijn als geestelijk voedsel voor zijn aanhang, heb ik tot mijn verdriet moet constateren. Het gevolg daarvan is doorlopende censuur. Fascisme anno 2021. Het is bitter te moeten constateren dat nonvaleurs de dienst uitmaken en met elkaar de strijd aanbinden, in het parlement, in de media en op social-media. Het enige dat ik daartegenover kan stellen is de waanzin tonen en materiaal omtrent fascisme onder de aandacht brengen. Ik leef nog, de fascist waarover het bovenstaande stukje handelde, is al enkele jaren geleden overleden. Hij was niet de eerste en zeker niet de laatste. Werd dat maar wat meer beseft.
29 november 2021
Uitgelichte poster: Theo Matejko & Marcell Vértes – via plakatkontor.de
