Ontmasker de wereld en jezelf…



Franz Kafka:

“Je hoeft je huis niet te verlaten. Blijf aan je tafel zitten en luister. Luister niet eens, wacht. Wacht niet eens, wees volkomen stil en alleen. De wereld zal voor je verschijnen om door jou te worden ontmaskerd, zij kan niet anders, in extase zal zij voor je kronkelen.”

Georges Perec gaf het als motto mee aan “Een man die slaapt”.

 


Op den duur word je fabelachtig koel. Je ogen hebben alle glans verloren, je
silhouet is volkomen verslapt. Een kalmte zonder matheid, zonder bitterheid speelt om je mondhoeken. Je sluipt de straten door, onaanraakbaar, beschermd door
afgewogen slijtage van je kleren, door de afzijdigheid van je stappen. Je maakt alleen nog aangeleerde gebaren. Je spreekt alleen nog noodzakelijke woorden uit. Je vraagt:
– een koffie,
– een kaartje voorste rij,
– een menu en een rooie wijn,
– een pilsje,
– een tandenborstel,
– een notitieboekje.
Je betaalt, steekt het wisselgeld in je zak, gaat zitten, consumeert. Je pakt het
bovenste exemplaar van Le Monde van zijn stapel en legt twee
twintigcentimesstukken in het centenbakje van de winkelier. Je zegt nooit
alstublieft, goedendag, dank u wel, tot ziens. Je biedt geen excuses aan. Je vraagt niet naar de weg.
Je slentert en slentert. Je loopt. Alle momenten zijn evenveel waard, alle ruimten zijn aan elkaar gelijk. Je hebt nooit haast, bent nooit de weg kwijt. Je kijkt niet op klokken om te weten hoe laat het is. Je hebt geen slaap. Je hebt geen honger. Je gaapt nooit. Je barst nooit in lachen uit.



De verfilming…



Un homme qui dort…
Je bent niet dood en nog niet gek geworden… Kijk maar.


Film: Bernard Queysanne (1974)


“Taxi Driver” meets “Un homme qui dort”…

 


“Een man die slaapt” uit 1967 is in 1996 verschenen bij de Arbeiderspers in de vertaling van Rokus Hofstede.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.