Vietnam

jur kuipers



Zag vandaag een foto op de website van TIME die indruk op mij maakte.
Titel van de plaat: “REACHING OUT” – Vietnam 1966…



Schermafdruk 2018-04-05 01.49.13

Gekoppeld aan deze foto is er een prachtig artikel over de maker: oorlogsfotograaf Larry Burrows: LIFE Behind the Picture: Larry Burrows’ ‘Reaching Out,’ 1966.

Let op, het is een foto-essay. Door op betreffende foto in webpagina te klikken zijn meer foto’s te zien die Burrows maakte tijdens die Amerikaanse gevechtsmissie in Vietnam (oktober 1966).

“REACHING OUT” werd pas in 1971 voor het eerst gepubliceerd, dit als onderdeel van een eerbetoon aan Burrows die dat jaar omkwam toen de helikopter waarin hij met nog drie andere collaga-fotografen zat werd neergeschoten boven Laos.

Pas in 2008, 37 jaar later, werden de overgebleven resten van de stoffelijke overschotten van deze fotografen verscheept naar de VS.
Deze overblijfselen liggen nu in een roestvrijstalen doos onder de vloer van het “Newseum” in Washington.
Daar boven die vloer in de “Herdenkingsgalerie” een glazen muur dat de namen draagt van bijna 2000 journalisten die sinds 1837 omkwamen tijdens het uitoefenen van hun vak.

Een andere foto van Larry Burrows maakte al evenzeer indruk op mij.
Gepubliceerd op de cover van LIFE-magazine op 16 april 1965.
Een boordschutter roept naar helikopterpiloot dat zijn kameraad is geraakt (die kort daarop overlijdt).


Schermafdruk 2018-04-05 01.50.33
A mortally wounded comrade at his feet, Lance Cpl. James C. Farley, helicopter crew chief, yells to his pilot after a firefight in Vietnam, 1965 – foto: Larry Burrows

Het artikel: LIFE and Death in Vietnam: ‘One Ride With Yankee Papa 13′

Ook dit is een foto-essay.

Fotograaf Larry Burrows was een bescheiden man.
Zo verontschuldigde hij zich bij de LIFE-redactie voor de matige bijschriften die hij met zijn foto’s meezond…
…”Met al dat sluipschuttervuur durfde ik niet met een wit notitieboekje te wuiven”…

All these years later, it’s still worth recounting one small example of the way that the wry Briton endeared himself to his peers, as well as his subjects. 
In typed notes that accompanied Burrows’ film when it was flown from Vietnam to LIFE’s offices in New York, the photographer apologized — apologized — (!) for what he feared might be substandard descriptions of the scenes he shot, and how he shot them: 
“Sorry if my captioning is not up to standard,” Burrows wrote to his editors, “but with all that sniper fire around, I didn’t dare wave a white notebook.”

Ik herinner mij dat ik als klein jongetje de oorlog in Vietnam op het TV-journaal (op “prime-time”!) zag langskomen.
Kranten en tijdschriften lieten niet zelden schokkende beelden zien van die oorlog daar.
Die beelden hadden grote impact en hadden meer invloed op het stoppen van die smerige oorlog dan alle kogels en bommen bij elkaar.

De Amerikanen leerden hun lesje.
Tegenwoordig is het erg moeilijk om als fotojournalist te opereren zonder “embedded” te zijn in operaties waar Amerikanen bij betrokken zijn.

Irak en Afghanistan worden zo vanuit een eenzijdig perspectief belicht.
Ook de zelfcensuur van het Amerikaanse leger is tegenwoordig op z’n minst schrijnend te noemen.
Vraag me werkelijk af of foto’s zoals Larry Burrows die maakte (zoals die op omslag van LIFE, april 1965) nu nog wel van het Amerikaanse gezag gepubliceerd mogen worden.

…En als er iemand binnen dat militaire apparaat van de V.S. bijna letterlijk “de vuile was buiten hangt” – via de “gescramblelde” website Wikileaks – dan wordt ‘ie door “US-War-Command” als een varken in een isoleercel gesmeten.
Ja! Ik heb het over Bradley Manning (en dus NIET over die ijdeltuit Julian Assange).



Dit mailde ik in augustus van afgelopen jaar (toen t.g.v. de herdenking aan de gevolgen van de twee atoombommen die in 1945 op Japan vielen):


Vroeger kwam “Vietnam” knalhard en ongecensureerd de huiskamers binnen.

Het kijken ernaar gaf het gevoel dat je een pak slaag kreeg.
Nu worden beelden van oorlogsellende “opgeschoond”  – de koffie moet lekker blijven smaken en we willen ons de eetlust niet laten bederven.
Kijkcijfers zijn heilig.
Ellende is ver van ons bed.
 
We moeten het simpel houden…
“Onze jongens in Afghanistan” – ver weg voor het “goede doel” (wat dat is… geen idee… vage berichten van “Neerlands Hoop” aldaar … een NOS-journalist die af en toe zijn hoofd laat zien…)
Cordon Sanitair… we willen het ook niet weten…
 
Economische belangen…
Mensen dwingen mee te rennen in die “Ratrace” uitgeschreven door het IMF.
Meedoen aan dat feest of anders maar verrekken.
Have’s & Have Nots
 
Dat de natuur ervan te lijden heeft houd ons al helemaal niet bezig.



Wat kan het schelen…
Nederland woont achter aangeharkte tuintjes in keurige woninkjes.



Zo maar weer even.
Nog een “mooi” weekend.

Groet,

Jur.



Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.