Een dode ben ik…

Masao Yamamoto: From the series “Nakazora” (2001)




Het donker is het onbewuste, het archaïsche. In het donker zijn geen heldere contouren, valt niet te onderscheiden tussen goed en fout. Voor het onzegbare moeten woorden gevonden worden, woorden die je kunt vertrouwen.
 


 
Op de Franse radio is deze week de briefwisseling te horen tussen Ingeborg Bachmann en Paul Celan. Ze hadden elkaar enkele jaren na de oorlog in Wenen ontmoet. Zij, dochter van de schuldigen, van de fouten, hij overlevende uit een kamp in Roemenië.  Beiden zullen later op een merkwaardige wijze aan hun einde komen. 
 

 
Herinneringen werden wakker aan de stem van Bachmann, haar lezingen bij de Gruppe 47, haar hoorspelen, Malina en haar korte verhalen, haar relatie met Hans Werner Henze en Max Frisch. Eens gekeken wat er zoal terug te vinden was op internet. Een prachtig radio programma en een TV documentaire…
 

 

Let eens op wat Bachmann zegt over fascisme, Europa, grenzen, het kerkhof van de vermoorde dochters, luisteren, de stem, liefde… 

Erklär mir, Liebe 

Dein Hut lüftet sich leis, grüßt, schwebt im Wind,
dein unbedeckter Kopf hat’s Wolken angetan,
dein Herz hat anderswo zu tun,
dein Mund verleibt sich neue Sprachen ein,
das Zittergras im Land nimmt überhand,
Sternblumen bläst der Sommer an und aus,
von Flocken blind erhebst du dein Gesicht,
du lachst und weinst und gehst an dir zugrund,
was soll dir noch geschehen –

Erklär mir, Liebe!

 

 

TODESFUGE – PAUL CELAN

 



Zie voor verdere informatie: Ingeborg Bachmann Forum.


Uitgelicht: Masao Yamamoto – bron
Radioprogramma: DLF 2011

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.