De werkelijke viespeuken op Twitter

Robert Doisneau: Les beaux jeudis, 1957




Perplex waren we, een klasgenootje van ons dochtertje, een jaar of 9, 10 oud, bleek een relatie te hebben met een volwassene, met instemming van de ouders. De man in kwestie had een machtspositie t.o.v. dat meisje. Bij het bekend worden van deze perverse relatie werd hij op non-actief gesteld. Voor zover ik weet zijn die twee later gehuwd. Het onbehagen over deze affaire mondde uit in een bijeenkomst bij ons thuis met een aantal verontruste ouders. Woede en onbegrip heerste dat zulks getolereerd werd en toegedekt bovendien.

Dankzij Vanessa Springora komt nu een affaire naar buiten die veel zegt over het zogenaamde progressieve klimaat in die jaren. Met nadruk zeg ik “het zogenaamde”. Philippe Sollers, een pseudoniem, echtgenoot van een psychologe, kenner van muziek, het Frans is ongeschikt om te zingen beweert deze literator en filosoof langs de neus weg, werd ooit beschouwd als geestelijke opvolger van Sartre, beschouwde iemand Denise Bombardier als nestbevuiler, als hoer. Het blijft onvoorstelbaar zelfs als je dit zoveel jaren later pas verneemt. Salauds hebben helaas ook vaak talent als je kennis neemt van wat kinderen aangedaan werd (en wordt). Daarover werd niet gesproken, als over zoveel niet als het kinderen betreft. Nog steeds niet.
 



Sie war 13, er 50. Sie ist Vanessa Springora, 47 Jahre alt, Programmchefin im Verlagshaus Grasset in Paris. Er, der einst hymnisch gefeierte Schriftsteller Gabriel Matzneff, heute 83. Springora erzählt in ihrem gerade erschienenen und schon ausverkauften Buch mit dem Titel „Die Einwilligung“ wie der Schriftsteller sie Ende der Achtzigerjahre zu seiner Liebhaberin machte, zu einem zustimmenden Opfer. Und Matzneff machte damals seine pädophilen Obsessionen zur Basis seines literarischen Erfolgs. Kaum jemand störte sich daran. Das intellektuelle Milieu schaute weg, obwohl es sich eindeutig um eine Straftat handelt. So wie im Missbrauchsskandal in Lügde. Zwei Männer hatten über mehrere Jahre Kinder und Jugendliche in mehreren hundert Fällen auf dem Campingplatz sexuell missbraucht und ihre Taten teilweise gefilmt. Die Opfer wurden allein gelassen. Das, was ihnen angetan wurde, kann kein Gericht, kein Schuldspruch wieder ungeschehen machen. Und die Pädophilen selbst? Wie lebt es sich mit dieser verbotenen Liebe, wie schützen sie sich und die Kinder vor einer Zuneigung, die auch zur Straftat werden kann?

 

Autor: Redaktion Der Tag
Veröffentlicht am 16.01.20 um 18:00 Uhr
Quelle: © Hessischer Rundfunk

 


De dader is de held, wordt beschermd, geniet aanzien en kan over succes niet klagen. De boodschapper dient z’n, of zoals in dit geval, haar mond te houden, Denise Bombardier, de enige met moed en moreel besef. Haar interventie stoelde n.b. op ruimschoots door de dader openbaar gemaakte feiten. In fascistenland doet men het omgekeerde. Selectief wordt iemand verdacht gemaakt zonder enige vorm van bewijs. Vaker noemde ik dit al de omkeertruc waarin fascistisch schorem zeer bedreven is.

Robert Doisneau: La cour de récréation, Paris (1956)

Met betrekking tot pedofilie kwam dit aan het licht door de actie gericht tegen “Martijn”, met als kopstuk Henk Bres, sexclub eigenaar met tevens een “zonnestudio” en een “modellenbureau” voor wel zeer jonge “modellen”. Op de TV repte hij over lekkere meiden van 12, 13 jaar oud. Veroordeeld vanwege geweld tegen homo’s. Etc. Toch werd hij de held van de actie tegen vies en voos, als bij een pooier die een actie opzet tegen misbruik van vrouwen, vrouwenhandel en verkrachting. Tot zijn vriendenkring behoort Dion Graus, vrouwenmepper, de vertrouweling van Wilders. Begrijpelijk dat deze laatste in hem een icoon zag voor Den Haag.

Ging het bij de actie “Martijn” om de ontkenning van het bestaan van een natuurlijke afwijking en het recht van mensen behept hiermee zich te organiseren en onderling te steunen ter voorkoming van misdaden, kwam de omkeertruc volkomen tot wasdom in het geval van de secretaris-generaal van het Ministerie van Justitie. Een welkome prooi voor fascisten die maar wat graag de geldende optiek van gerechtelijke instanties volgens een eigen doctrine in de geest van “wie niet voor ons is is tegen ons en dient verdelgd te worden” zouden willen vervangen. De hetze die tegen deze persoon losbarstte op “social media” sloot volmaakt aan bij de eindeloos herhaalde kreet van hun voorman dat moslims volgelingen van een pedofiel zouden zijn.

Hoe potentieel misdadig en gevaarlijk al deze mensen, (vermeende) pedofielen en moslims, volgens hen waren werd geduid met de affaire Dutroux met daaraan gekoppeld conspiratie-theorieën waarin uitsluitend “de elite” verdacht werd gemaakt. Meer dan opvallend bij dit alles was dat nauwelijks enige kritiek geuit werd op de grootschalige misbruik-praktijken binnen de RK-kerk en bij de aan haar verwante organisaties. Logisch ook, immers dit instituut staat voor “onze” joods-christelijke waarden. Ter memorie maar niet terzijde, tevens voor de eeuwenlange golf van antisemitisme en pogroms in Europa tot de volkerenmoord op joden onder de nazi’s toe.

Het mechanisme van wat men niet als waar wil erkennen is niet waar tot verkapte oproepen om ongewenst voor goed het zwijgen op te leggen trad zowel in de affaire “Martijn” als in die van Demmink in werking. Melding maken van dergelijke praktijken werd als een (persoonlijke) bedreiging gezien. Ook hier dus weer die “omkeertruc”. De gelederen van links en rechts sloten zich, het meest significante bij dit door en door fascistoïde proces. Wat volgde tart elke beschrijving met als consequentie dat mijn weblogs opgeschort werden mede dankzij lieden die zich erop beriepen als kind misbruikt te zijn. Tot pedofiel werd ik bestempeld, kinderen waren niet veilig voor mij, ik zou van het type Dutroux zijn met medeweten van mijn vrouw.

Dit alles overziend de vraag, wie zouden de werkelijke viespeuken op “social media” zijn? Voor mij is het antwoord duidelijk en eenduidig. Vandaar mijn reactie op het gebeurde, te verstaan als een oproep, laat je nooit tot gewillig slachtoffer maken.

Robert Doisneau: Belleville

 


Beethoven
Trio avec piano n˚7 “L’Archiduc” (III)
Eugene Istomin, Isaac Stern, Leonard Rose (Sony)

Foto’s: Robert Doisneau – bronbronbron
Muziek: Diapason 2020-01

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.