Een schaamteloze klootzak

Edvard Munch: roulette (1892)




Sinds de stichting van de staat Israël heeft het buurland Libanon nauwelijks rust gekend. Prioriteit nummer een was voor Ben Gurion destabilisatie van de Libanon. Over succes had hij niet te klagen. De ramp vorige week in Beiroet brengt dit land weer even onder de aandacht, voor heel even, want het is veel relevanter om te kissebissen over non-valeurs die een stukje in de krant schrijven of een of andere kreet slaken op internet dan kennis over te dragen. Gelukkig verzaken traditionele en gedegen media nog niet aan die taak. Wat is over de Libanon bekend in Nederland bij het grote publiek? Ik vermoed niets. Nuttig dus even de geschiedenis van deze regio aan de hand van kaarten te tonen, zoals Arte dat al vele jaren doet. Hier een compilatie van twee afleveringen, waarbij helaas de literatuurverwijzingen op het einde ontbreken.


De architecten van wat nu het Midden Oosten is waren Sykes en Picot. Franse en Engelse (olie-)belangen moesten veiliggesteld worden na de vernietiging van het Ottomaanse Rijk en de overwinning op Duitsland. Verdeel en heers was het motto en de zionisten speelden de rol van nuttige idioten dankzij de steun van Saudische clans. Zo ook werd de Libanon een zelfstandige, welvarende staat, maar niet voor lang. Het werd het slagveld waar botsende belangen hun conflicten uitvochten met als voornaamste Drahtzieher Israël.

Op de site van de VRT valt verder nog het een en ander te lezen over de banden van Frankrijk met de Libanon. Daartoe werd ik geattendeerd door de volgende mededeling: Schaamteloos neokolonialisme van Frankrijk in Libanon geëtaleerd. Achter de doorgestuurde link vallen twee alinea’s te lezen uit het artikel van de VRT, verder niets, helemaal niets. Schaamteloos copy and paste gedoe dat niets bijdraagt en slechts tijd steelt. Het onfatsoen om niet rechtstreeks een link door te geven maar het te doen via de eigen site vergezeld van een kreet die nergens bewaarheid wordt. Dat is schaamtelozer dan schaamteloos.

Waarom ik weer bij die ongelukzalige, ongemanierde vlegel, fascist in heel zijn optreden naar mensen toe met wie hij van mening verschilt, uitkwam? Een plaatje moet voldoende zijn. Wat een schoft. Van een dergelijk personage valt onder geen enkele omstandigheid steun te verwachten, wel claimen dergelijke personages alle rechten voor zichzelf om (vermeende) politieke tegenstanders psychisch en zelfs fysiek uit te schakelen. Hun handen zullen ze weliswaar nooit vuil maken. Op geen enkele wijze zelfs, daarvoor zijn de anderen.

Twee dagen later zag ik dit… Nepotisme en klikken.



Uitgelichte afbeelding: Edvard Munch – bron

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.