Waar ben ik mee bezig?


In het kort: mijn weblogs in orde aan het brengen. November 2017 had ik een stommiteit begaan. Wat ik noem het dagboekje, deze blogspot, wilde ik importeren bij WordPress als backup. Hier een nieuw blog aangemaakt, maar het ging fout, de import kwam terecht tussen de andere berichten op dit weblog. Veel doublures, de tags van de blogspot werden categorieën, veel ellende kortom. 

Snel de doublures verwijderd, maar nog bleef het rammelen. Hier en daar werkte hyperlinks niet meer, de opmaak deugde vaak niet. Na ruim een jaar was alles min of meer in orde. Waar ik in ’17 mee wou beginnen, een scheiding aanbrengen tussen mijn wedervaren op Twitter en andere zaken, kon nu niet meer, maar het bleek ook zijn voordelen te hebben. Alles wat ooit door mij op internet gezet was stond nu op dit weblog bij elkaar. 

Inmiddels was ik met digitaliseren van audiomateriaal begonnen. In aanzet staat er inmiddels al het een en ander op deze weblog. Om het allemaal een beetje hanteerbaar en overzichtelijk te houden ben ik nogmaals de berichten groepsgewijs aan het doornemen en onderling te koppelen. Bij de zoekfuncties wordt dat bemerkbaar in de vertoonde lijstjes. Die met een plaatje zijn min of meer klaar.

Nu begrijpt u de reden ook waarom zoveel verwijzigingen van mij op Twitter verschijnen die handelen over een bepaalde periode of term, zoals de laatste dagen “aangifte”

Liever zou ik het over andere zaken hebben zoals deze…

schermafdruk 2019-01-05 17.56.10


Het verplaatste me weer terug naar mijn vroegere baan in Maastricht en mijn studietijd. Zelfs naar mijn kinderjaren. Hoe is het toch mogelijk dat dergelijke stedelijke processen bijna ongemoeid door kunnen blijven gaan? Het kapitalistisch fascisme ten top. Hier in Perpignan. Iets vergelijkbaars heeft al eerder plaatsgevonden in Istanbul onder Erdogan. Je hoort er nauwelijks iets over. 


O ja, die burgermeester, i.t.t. de Nederlandse, een gekozene. Wat is het verschil? Hier hoort u een oud-burgermeester van Maastricht, een ras-Maastrichtenaar. Die van Perpignon durft zich zelfs niet aan de bevolking te tonen, en toch zijn zij het die verdreven worden. Die van Maastricht wenste een door en door Maastrichtse bevolking in het Hollands toe te spreken. Uit beider houding spreekt minachting voor die mensen, verachting. Ze hebben zich maar te voegen, de belangen van kapitaal en macht prevaleren. Nergens beter te constateren dan in volksbuurten.




Foto’s: Stokstraat voor de zogenaamde renovatie.




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.