Ongelijke behandeling

· cultuur, economie, justitie, kinderen, politiek
Authors

 

Bassari girls dressed for an initiation festival. Senegal
 



Het is steeds hetzelfde verhaal. Waarover zwijgen mensen, waarover durven ze zich niet uit te spreken, wat verzwijgen ze? Er zijn parallellen te trekken met politici en journalisten, die vaak beter weten, maar hun kaken stijf op elkaar houden. Hoe komt dat zo? Funest wordt deze houding als raddraaiers en fascisten doen alsof ze iets aan het daglicht brengen, zie de affaire Demmink. Een optimale methode om over essentiële zaken te zwijgen en en passant het hele justitiële en politieke apparaat in diskrediet te brengen.. Nogmaals, waarover hoor je ze niet? Ook niet onaardig om op te letten, wie laten hen hun gang gaan?

Gelezen wat advocaat Gerard Spong aankaartte op zijn Burgemeester Dales Lezing? Een citaat betreffende ongelijke behandeling:


Eerst dus de kinderen en dan vooral de ongelijke behandeling tussen onze kinderen en de kinderen in landen waar de mediterende wes­terse mens zo graag zijn zielenheil zoekt. Tot op heden worden zowel in Afrika als in India, het land van meditatie en yoga, op grote schaal kinderen als slaven gebruikt. In veel deelstaten van India, de beruchtste zijn Andhra Pradesh, Kurnool en Mahabubnagar, vormen kinderen tussen de zes en veertien jaar ongeveer 25 procent van de beroepsbevolking in met name de katoen- en kledingindustrie. In Mahabubnagar is dat zelfs 29,8 procent. Het gaat om ten minste 200.000 kinderen die ook nog aan hoge concentraties pesticiden worden blootgesteld. Zij werken zeven dagen per week ten minste twaalf a dertien uur per dag tegen een schamel loon, dat onder het minimumloon ligt, de Indiase Child Labour Act van 1986 ten spijt. Alleen al in steden als Jalandar en Meerut werken vijfentwintig- à dertigduizend kinderen in de sport- en kledingindustrie.[12] En wat doen wij in ons zogenaamde beschaafde Westen? We kopen massaal al die kindslaafproducten. Vrijwel iedereen, ook u in deze zaal, loopt rond in een katoenen kledingstuk dat zeer waarschijnlijk met hulp van kinderslavernij is gemaakt. Via westerse multinationals en talloze kledingmerken investeren we zo miljarden in kinderslavernij. Overigens, ook in China vindt kinder­slavernij op grote schaal plaats. Veel sportartikelen, zoals voetballen, sportkleding en zwemattributen worden daar door kindslaven gemaakt. En wat doen we in het zoge­naamde beschaafde Westen? We kopen die spullen en gebruiken ze op de Olympische Spelen in China en/of Brazilië waar onze rege­rings­leiders een oppervlakkig standaardpraatje over mensen­rechten houden met de betrokken leiders. En heel het Nederlandse volk, inclusief het boze deel, klapt driftig en enthousiast in de handen als we weer een gouden of zil­veren plak hebben gewon­nen met behulp van die door kind­slaven gemaakte ballen, broekjes en hemdjes. Helaas staat er in die Indiase en Chinese slavernij-producten, die massaal de Europese en Amerikaanse econo­mie draaiend houden niet: ‘made by a slave child’. Dat nu is de naakte, bittere waarheid van onze bescha­ving, voor zover je dat begrip kunt gebruiken voor de meedogenloze wijze waarop wij met medemensen, te weten kinderen elders ter wereld, omgaan.




Doodzwijgen is dodelijk.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: