Ongeduld

Het leven heeft altijd goed gesmaakt, weinig bitter.

De vogel

“Ken je de weg?” Hij keek me aan of dat vanzelf sprak. Ik kan het niet anders beschrijven.

Onafwendbaar, hield hij zichzelf voor, maar dat gaf geen rust.

De wereld is kapot en wij hebben die kapot gemaakt.

“Mag ik met je mee?”

Alles bleef bij het oude en ze passeerden elkaar opnieuw zonder groeten.

Hij was het nooit eens, met niets en niemand niet.

Ik wil helemaal niet weten wat er voor mij was.

“En als je het in mijn oor fluistert?”

En wij maar belasting betalen.

Het laat zich niet in de luren leggen en het weet wat luren zijn, ik niet.

Zo werd de buizerd mijn totemdier.