Het nieuwe fascisme…

David Seymour: Workers at the Vatican canteen, Rome (1949)



Op 27 oktober verheug ik me, dan valt weer een uitvoering op de Franse TV te zien van “Les Indes galantes”. Ze speelt in de tijd toen de blanke westerling de wereld ontdekte met haar grote verscheidenheid aan mens en cultuur. Les sauvages…

Op die datum speelt zich ook iets anders af en wel in het miezerige hoekje dat Krapuul heet. De wonderbaarlijke Bommelding Kluftje, die mij ondermeer voor antisemiet uitmaakte en geestelijk niet helemaal bij zinnen, gaat een column uitspreken in een programma van een vrouw die tegen me zei dat ze geen standpunt wilde innemen en niet wilde kiezen, maar uiteindelijk koos voor de fascisten van dienst.

Zoals gebruikelijk bij die lui wordt het uit te spreken stukje allang van te voren gepubliceerd op genoemde site. Het eindigt aldus:


De kritiek van het nieuwe fascisme is niet zomaar alleen de kritiek van de voor onze ogen instortende wanorde van het neoliberalisme. Zelfs niet van het kapitalisme in zijn geheel. Zonder een rigoureuze kritiek van het racisme, antisemitisme en moslimhaat incluis, het seksisme en de sociaal-darwinistische ideologie die ten grondslag ligt aan het kapitalisme nu, en de oorlog tegen het leven in het algemeen die deze ideologie predikt – een kritiek gekoppeld aan praxis – is alles verloren.
Een grote taak en het is lang niet zeker dat het fascisme verslagen wordt. Maar de enige kans voor de mensheid ligt in het winnen van deze strijd.



Hetgeen voorafging aan deze slotregels kunt u gevoeglijk vergeten, de auteur maakt zich daarin onsterfelijk belachelijk. Maar goed, het citaat is al meer dan grotesk. Over welke kritiek heeft de beste man ‘t? Kritiek nog wel van het “nieuwe fascisme” wat dat dan ook wezen mag. Niets wordt verklaard en het wordt in dezelfde zin nog bonter. Letterlijk staat er dus dat de fascisten nieuwe stijl kritiek hebben op wat volgens hem, in de gauwigheid spreekt hij namens ons allen, “de instortende wanorde van het neoliberalisme” heet te zijn. Hij maakt hiermee onomstotelijk duidelijk dat hij geen kaas gegeten heeft van anarchie om van economie helemaal te zwijgen.

Wat volgt is doldwaas. Je vraagt je zelfs af of hij de Nederlandse taal wel beheerst. Zie bijvoorbeeld “kritiek van”. Een kritiek gekoppeld aan praxis… Daar kan ik een lied van zingen, zijn praxis wel te verstaan, die zes volle jaren geleden begon. Een fascistische, een door en door fascistische. Ja, steeds weer, zolang je het bij jezelf wenst te ontkennen, komt van een strijd tegen fascisme bitter weinig terecht en verkeert het veelal zelfs in zijn tegendeel.

Lering uit het verleden heeft die man niet getrokken, dat blijkt weer uit de prietpraat die hij verkondigt. 

Het is nu zes uur in de ochtend. Zie het bovenstaande als concept. Vanwege een zeer bepaalde reden wilde ik snel reageren op wat ik via een omweg onder ogen kreeg.


Uitgelichte foto: David Seymourbron

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.